24 september 2020

De Europese Unie komt met een nieuwe aanpak van de migratie. Het is het zoveelste voorbeeld dat op dit terrein, ook niet na het rampjaar 2015, nauwelijks vooruitgang wordt geboekt. NRC hierover: “Aan het voorstel, dat in Brussel-speak een ‘pact’ wordt genoemd, is maanden gewerkt. Het moet een einde maken aan jaren van onderling gebakkelei en collectief onvermogen. De brand in het vluchtelingenkamp bij Moria op het Griekse Lesbos, twee weken geleden, maakte op schrijnende wijze duidelijk hoe groot de behoefte aan een nieuwe aanpak is – en het versnelde de presentatie van het plan. 
Het leeuwendeel van het voorstel is weinig opzienbarend en legt extra nadruk op beleid waar Europa al jaren mee worstelt. Zo moeten asielprocedures efficiënter, waardoor vluchtelingen niet meer eindeloos hoeven te wachten aan de buitengrens. Cruciaal is vooral de extra druk die de Commissie achter terugkeer van afgewezen asielzoekers wil zetten. Die ambitie is allerminst nieuw, maar Brussel denkt het binnen het nu gepresenteerde ‘totaalpakket’ wél voor elkaar te krijgen – onder meer door herkomstlanden te bewegen middels ‘wortel’ (ontwikkelingsgeld en handelsverdragen) en ‘stok’ (weigeren van visa).”

31 augustus 2020

Terug bij af. Turkije heeft de grenzen voor Syrische vluchtelingen weer geopend en het spel begint weer van voor af aan. Dus verschijnen ook weer de tranentrekkende journalistieke verslagen en de vinger die naar Europa wijst. De overeenkomst die was gesloten met Turkije over het sluiten van de grenzen wordt niet meer. nageleefd. “Turkije zou zijn grensbewaking opvoeren om smokkel tegen te gaan en zou asielzoekers uit Griekenland terugnemen. In ruil kreeg Turkije 6 miljard euro steun voor de opvang van vluchtelingen en zou de EU vluchtelingen uit Turkije opnemen. De deal heeft vier jaar standgehouden. In februari kwam er een einde aan”, zegt Knaus aan de telefoon vanuit Berlijn. Hij doelt op Erdogans „rampzalige besluit” om de grens te openen voor vluchtelingen, en hun misère te gebruiken om Europa onder druk te zetten.” In de praktijk betekent dat dus Griekenland.
“Nadat de Grieken in maart de grens met Turkije sloten, zijn er nog maar weinig mensen in geslaagd om die over te steken. Kwamen er in augustus vorig jaar nog bijna 10.000 asielzoekers aan in Griekenland, deze maand waren het nog geen 500. De deportaties zijn populair in Griekenland. De linkse oud-premier Tsipras zei zelfs dat hij het eens was met het beleid van de nieuwe conservatieve regering en dat hij jarenlang hetzelfde had gedaan aan de landsgrens.” Als Europa de Grieken met de vluchtelingen laat zitten gaan die ze helemaal niet meer opnemen; dus wordt alles en iedereen teruggestuurd. “„Nadat de Griekse grenspolitie en Frontex hun patrouilles hebben opgevoerd, is het bijna onmogelijk de Evros over te steken. De meeste pogingen worden nu gedaan op zee.” Er zijn aanwijzingen dat Frontex af weet van de Griekse praktijken en in sommige gevallen zelfs betrokken was. Diverse ooggetuigen hebben melding gemaakt van Duits sprekende mannen in uniform tijdens deportaties. En een Deense krant interviewde twee Deense marechaussee die recent voor Frontex in de Egeïsche Zee waren. Ze waren terug naar Denemarken gestuurd omdat ze de Griekse deportatiebevelen niet wilden opvolgen.”
“De enige manier om deze illegale praktijken te voorkomen, zegt Knaus, is een nieuwe vluchtelingendeal. Hij hoopt dat Nederland en Duitsland opnieuw een voortrekkersrol kunnen spelen. „Wij, Griekenland, Nederland en Duitsland, hebben er belang bij dat we vluchtelingen in Turkije blijven helpen. Ook de volgende vijf jaar. Turkije vangt 3,5 miljoen Syriërs op. Maar er komen elk jaar honderdduizenden irreguliere migranten Turkije binnen, en dat aantal stijgt elk jaar. Bijna niemand gaat terug naar waar ze vandaan kwamen.” Volgens Knaus hoopt zowel Griekenland als Turkije dat er een nieuwe deal komt, onder bemiddeling van Duitsland. En ook alle Duitse partijen zouden ervoor openstaan. Hij heeft de afgelopen maanden met iedereen gesproken. „Maar de gesprekken tussen Turkije en Griekenland worden bemoeilijkt door spanningen over allerlei andere zaken, zoals gasboringen in het oosten van de Middellandse Zee.””
Wat door velen gemakkelijk over het hoofd wordt gezien is dat vluchtelingen -c.q asielmigranten– een middel zijn in het internationale machtsspel, een bron van inkomsten voor smokkelaars, een geliefd thema van politieke bewegingen die vooral in de achteruitkijkspiegel kijken en een bron van ‘Gesinnungsethisch” handelen door organisaties die zich het lot van minderbedeeden der aarde aantrekken.

28 augustus 2020

Rapportage over 5 jaar verslag doen van vluchtelingen.
“Achteraf blijk ik net zo naïef te zijn geweest als de meeste vluchtelingen. Vijf jaar later leven we in een andere wereld. Een adequaat Europees migratiebeleid, dat mensensmokkel tegengaat en controle heeft over de vluchtelingen- en migratiestromen, is verder weg dan ooit door interne verdeeldheid en toegenomen vreemdelingenhaat, maar ook door reële zorgen van burgers over de impact op sociale voorzieningen. Het medeleven dat Europa in september 2015 overviel na de dood van de aangespoelde Syrische kleuter Alan Kurdi heeft plaatsgemaakt voor onverschilligheid. Migranten en vluchtelingen zijn anonieme nummers geworden; een ‘probleem’, een ‘last’ die zo veel mogelijk moet worden doorgeschoven.”
“Pas in Somaliland, de noordelijke afgescheiden provincie van Somalië, zie ik voor het eerst hoe een lokale hulporganisatie, Sosta, probeert de irreële dromen van migranten door te prikken. ‘Laat je niet misleiden door de opgepoetste verhalen op Facebook vanuit Europa. Die mooie auto’s en huizen waarvoor de migranten poseren zijn niet van hen, ze mogen ze alleen maar schoonmaken’, zo waarschuwt een hulpverlener in het stadje Boroma, waar vrijwel iedereen wel een familielid heeft verloren bij een scheepsramp op de Middellandse Zee.Illegale migratie, zo weet ik nu, voltrekt zich in een spiraal van leugens, valse beloften, torenhoge verwachtingen en voortdurende deceptie. Mensenhandelaren maken misbruik van de wanhoop van oorlogsvluchtelingen en het naïeve vertrouwen van zogenoemde ‘economische migranten’ en beloven gouden bergen. Als migranten en vluchtelingen eenmaal Europa hebben bereikt, houden ze de schone schijn op voor hun achtergebleven familieleden. Terwijl ze hun dagen lethargisch doorbrengen in een azc vertellen ze het thuisfront dat ze studeren en werken en nodigen anderen uit ook te komen. n het thuisland, bijvoorbeeld in het huttendorpje in Senegal dat ik in 2017 bezoek, weet de familie niet waar het geld vandaan komt dat hun zoon vanuit Spanje stuurt. Weten zij veel dat hij strandlakens of sieraden op een toeristenstrand verkoopt, waarschijnlijk met tien anderen in een ranzige kamer slaapt en misschien zelfs zijn geld verdient met drugshandel. Als er maar geld binnenkomt en de familie een mooi stenen huis kan bouwen waarmee ze de buren de ogen kunnen uitsteken – en de volgende lichting migranten op het idee brengen.”
“De tragiek van de individuele verhalen en de volharding maakt dat ik het moeilijk vind onderscheid te maken tussen vluchtelingen en ‘economische migranten’. Ze zijn allemaal vastgelopen bij dezelfde Europese grenzen, aan hun lot overgelaten en wanhopig op zoek naar een uitweg. Van oorlogsvluchtelingen begrijpen we het verlangen naar een veilige haven, maar ook voor zogenoemde economische migranten staat de toekomst op het spel. In het thuisland is vaak, zelfs met een opleiding, geen werk of ander perspectief, ze staan onder grote druk van familie om in Europa geld te verdienen. Zijn die laatsten louter gelukszoekers? En wat is daar mis mee? Waren onze voorouders dat niet ook toen zij de armoede en werkloosheid in Europa ontvluchtten en naar de VS, Canada en Australië vertrokken?”

20 augustus 2020

Martin Sommer in de Volkskrant over de zoveelste oplossing voor het vraagstuk van de asielmigratie die niet gaat werken. Naar aanleiding van het rapport Terechte zorg, verkeerd aanknopingspunt van staatsman in ruste Piet Hein Donner.
“Donners rapport heet Terechte zorg, verkeerd aanknopingspunt. Als asielzoekers klassieke vluchtelingen waren, was er volgens Donner niets loos. Maar meer dan de helft van de mensen die zich bij Ter Apel melden, zijn geen klassieke vluchtelingen. Velen werden eerder elders opgevangen en zijn doorgereisd naar Nederland. Zij zouden volgens de Dublinregel moeten worden teruggestuurd. Velen komen niet in aanmerking omdat ze in het land van herkomst niet worden bedreigd.
Er is een geweldige bureaucratie opgetuigd om vluchtverhalen te toetsen. Dat leidt weer tot enorme vertragingen, waarover Donner cynisch vaststelt dat kansloze aanvragers belang hebben bij een zeer langdurige procedure. Het zoeklicht moet anders gericht, schrijft Donner. Niet asielproblematiek is hier aan de hand, maar de hedendaagse vorm van de trek van het platteland naar de stad, die al heel oud is en niet gaat om leven en dood, maar om het zich verwerven van een beter bestaan.”
In Donners voorstel om de binnengrenzen open te houden en vluchtelingen naar rato over de Europese staten te verdelen, kan Sommer zich niet vinden.
“Het lijkt me een papieren oplossing die met de werkelijkheid weinig heeft uit te staan. Pays légalpays réel, zeggen ze in Frankrijk. Midden in de vluchtelingencrisis van 2015 probeerde de Europese Commissie al zo’n verplicht quotastelsel door te duwen. Het resultaat was even treurig als hilarisch, en niet alleen omdat Polen, Tsjechië en Hongarije er niets van wilden weten. De vluchtelingen zelf hadden andere plannen. Litouwen nam braaf zijn quotum asielzoekers op, van wie er een paar maanden later niet één meer in Litouwen was.
Ik herinner me tv-beelden van de Luxemburgse minister Asselborn, die bijna op zijn knieën Syrische vluchtelingen smeekte om het vliegtuig naar Luxemburg te nemen. Ze wilden maar naar één bestemming: Duitsland. Hij kreeg zijn vliegtuig niet vol. Ook nu staan voor vluchtelingen die zijn toebedeeld aan Portugal of Bulgarije de binnengrenzen open. Het idee dat ze daar blijven en tevreden zijn met al het moois dat Bulgarije biedt, in de wetenschap dat in Duitsland of hier de gebraden kippen aan de boom hangen: het is blazen en het meel in de mond houden.”

7 juli 2020

Bevolking 2050 in beeld. Het is de titel van de verkenning die is uitgevoerd op verzoek van de Tweede Kamer.

20 januari 2020

Artikel Scheffer in NRC over 20 jaar na zijn multiculturele drama